ಬೆಳ್ತಂಗಡಿ; ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಗೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಹಂಗಿಲ್ಲ… ಕಾಲದ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲ. ಮಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಾದರೂ ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಅವಳು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಮಗುವೇ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಬೆಳ್ತಂಗಡಿ ತಾಲೂಕಿನ ‘ಮಕ್ಕಿ’ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿ.
ಒಂದೆಡೆ 105 ವರ್ಷದ ಶತಾಯುಷಿ ತಾಯಿ ಸೀತಮ್ಮ… ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ 85 ವರ್ಷದ ಹಿರಿಯ ಪುತ್ರಿ ಸುಶೀಲಾ. ಬರೋಬ್ಬರಿ ಎರಡು ದಶಕಗಳು… ಅಂದರೆ 20 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗಳು ಕೊನೆಗೂ ಒಂದಾದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬೆಳ್ತಂಗಡಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ತಾಯಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾರೆಯಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು, ಅವರ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕೂರಬೇಕು ಎಂಬ 85ರ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಗಳ ಆಸೆಗೆ ವಯಸ್ಸು ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ತಲುಪಲು ಇದ್ದ ಹಾದಿ ಮಾತ್ರ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
[01:00 – 02:15] ದುರ್ಗಮ ಹಾದಿ ಮತ್ತು ನೈಜ ಸವಾಲು
ಮಲವಂತಿಕೆ ಗ್ರಾಮದ ಮಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿರುವ 105 ವರ್ಷದ ತಾಯಿ ಸೀತಮ್ಮ ಅವರ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಬೇಕಾದರೆ ಸುಸಜ್ಜಿತ ರಸ್ತೆಗಳಿಲ್ಲ. ಜೀಪಿನಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದ ಬಳಿಕವೂ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದೂವರೆ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಕಾಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದೇ ಸಾಗಬೇಕು. ನಡುವೆ ಕಲ್ಲು-ಬಂಡೆಗಳು, ಏರು-ಪೇರಿನ ಬೆಟ್ಟ-ಗುಡ್ಡಗಳು ಹಾಗೂ ಹರಿಯುವ ಹೊಳೆಗಳನ್ನು ದಾಟಬೇಕು.
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ದುರ್ಗಮ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸುಶೀಲಾ ಅವರಿಗೆ, ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿ ಕುಂದಿದ ಕಾರಣ ತಾಯಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ದಿನಗಳು ವರ್ಷಗಳಾದವು, ಬರೋಬ್ಬರಿ 20 ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋದವು. ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಹೋಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ತಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯ ಈ ಕೊನೆಗಾಲದ ಆಸೆಯನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಈಡೇರಿಸಲೇಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದು ಅವರ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು.
ಅಜ್ಜಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಜೀಪು ಹೋಗುವಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿ ನಡೆದರು. 85 ವರ್ಷದ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಸವಾಲಾಗಿತ್ತು. ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತುವಾಗ, ಬೆಟ್ಟ ಇಳಿಯುವಾಗ, ಹೊಳೆಯ ನೀರಿಗಿಳಿದು ದಾಟುವಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಪ್ರಯಾಣದ ಮಧ್ಯೆ ಕಾಲಿಗೆ ‘ಉಂಬುರು’ (ರಕ್ತ ಹೀರುವ ಹುಳು) ಕಚ್ಚಿ ರಕ್ತ ಬಂದರೂ, ನೋವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಸುಶೀಲಾ ಅವರು ಮುನ್ನಡೆದರು. ಕಾಲಿನ ನೋವಿಗಿಂತ, ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಾಣಬೇಕೆಂಬ ತವಕ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯೇ ಅವರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿತ್ತು.
ಕೊನೆಗೂ ಹಲವು ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಸೀತಮ್ಮ ಅವರ ಮನೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ ಅನುಭವ. ಸುಮಾರು 20 ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ತನ್ನ 105 ವರ್ಷದ ತಾಯಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ, ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡ 85 ವರ್ಷದ ಮಗಳು ಸುಶೀಲಾ ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆನಂದಭಾಷ್ಪ ಚಿಮ್ಮಿತು. ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾರಣ ತಾಯಿ ಸೀತಮ್ಮ ಅವರ ನೆನಪುಗಳು ಮಸುಕಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ಇಬ್ಬರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬೆಸೆದಿತ್ತು.
ಆ ದಿನವಿಡೀ ತಾಯಿಯ ಬಳಿಯೇ ಕುಳಿತ ಸುಶೀಲಾ, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ವೀಳ್ಯದೆಲೆ ಅಗಿಯುತ್ತಾ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ವಯಸ್ಸು, ಕಠಿಣ ಹಾದಿ, ಅನಾರೋಗ್ಯ… ಯಾವುದೂ ತಾಯಿ-ಮಗಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಘಟನೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ. ಅಜ್ಜಿಯ ಇಷ್ಟಾರ್ಥವನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿದ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಈ ತಾಯಿ-ಮಗಳ ಅಪರೂಪದ ಸಮಾಗಮ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಮಾಸದ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿದೆ.
